اختصاصی گیلانیان : روزگاری یک معلم جوان در قدردانی از کار کوچکی که انجام داده بودم به من گفت: «گرچه کار برای رضای خدا تشکر ندارد ولی باید از کارهای نیک تشکر کرد تا رواج پیدا کند.»

این جمله کوتاه همیشه ایام در ذهنم بود، تا اینکه روزی مصداق روشن آن را در رفتار یک قاضی جوان یافتم.

روزی برای رسیدگی به یک موضوع قضائی به یکی از شعب دادسرای آستانه رفتم. طبعا نام قاضی همواره با اقتدار، عدالت و صلابت همراه است، چهره‌ای که در ذهن عموم مردم، بیش از هر چیز، ترکیبی از هیبت و نظم را تداعی می‌کند.

وقتی به اتاق قاضی هدایت شدم، جوانی متین و آرامی را دیدم که در نگاه اول چندان دلگرم نبودم اما وقتی در حین توضیح خواسته، دوبار دچار اشتباه شدم و او هر دو بار با حوصله و ادب کامل، اظهاراتم را از نو ثبت کرد. همین خوی آرام سبب شد اضطرابم فروبنشید و اعتماد در دلم جوانه بزند.

قبل از اینکه گفت‌وگو که به پایان برسد، از من درباره شغلم پرسید. گفتم: «معلم بازنشسته‌ام ... ».

وقتی ثبت اظهارات تمام شد از جا برخاست، کلام کوتاهی ادا کرد به دلیل ثقل سامعه که از نشانه های پیری است متوجه نشدم ، از اتاق بیرون رفت. سرم تو اوراق همراهم بود ولی در ذهنم دنبال دلیل بی سابقه خروج قاضی را جستجو می کردم ، هنوز به نتیجه نرسیده قاضی برگه به دست وارد شد ، خواست آن را به من بدهد ناگهان پشیمان شد و گفت اشتباه شده است ، به پشت میزش بازگشت، اصلاح کرد و دوباره از اتاق بیرون رفت. کمی بعد برگشت و برگه‌ را به من داد و گفت: «بخوانید و امضا کنید».

در کمال تعجب دیدم برگه‌ای که به دستم دادند، صورت‌‌مجلس جلسه رسیدگی است و اقدام قاضی برخلاف عرف معمول، یک حرکت نو بود زیرا همیشه ارباب رجوع برای گرفتن آن به دفتر شعبه می رفت ولی قاضی جوان خرق عادت کرده بود .

تصورم این است قاضی جوان، وقتی فهمید من معلم بازنشسته‌ام، شخصاً زحمت انجام کار را پذیرفت. کاری ساده، اما آمیخته با احترام، فروتنی و قدرشناسی نسبت به مقام معلم.

بی‌آنکه به نتیجه پرونده و رأی نهایی بیندیشم، تصمیم گرفتم خودم نیز ادب درس را به ادب نفس تبدیل کنم و به قول ناب آن معلم جوان، از این قاضی سپاسگزاری نمایم تا «چنین رفتارهایی در جامعه تکرار و ماندگار شود».

به احترام این منش والا و ادب مثال‌زدنی، کلاه از سر برمی‌دارم و تمام‌قد در برابر جوانی می‌ایستم که در قامت قضا، حرمت و قدرشناسی معلمی را پاس داشت. باشد که این منش نیک، الگویی برای همه ما و درسی برای نسل‌ آینده باشد.